Rozmaryn lekarski

Opis: 

Rosmarinus officinalis

Wiecznie zielona krzewinka do 1,5 m wysokości, o prostych pionowych pedach pokrytych ciemnozielonymi, twardymi, waskimi liśćmi długości 2-3 cm. Ma świeży sosnowy aromat i malutkie dwuwargowe fioletowoniebieskie kwiatki. Odmiana płożaca się ma mniejsze listki i obficiej kwitnące przez całe lato.

Zdjęcie: 

rozmaryn

Pochodzenie i dzieje: 

W dosłownym tłumaczeniu rozmaryn znaczy po łacinie "rosa morska", choć rośnie tak na suchych obszarach śródlądowych, jak i na wybrzeżu. Według legendy Dziewica Maryja przysiadła, by odpocząć, i rozpostartym płaszczem nakryłła biało kwitnący krzew rozmarynu. Płaszcz zabarwił kwiaty na niebiesko i od tej pory krzew nazywano Różą Maryi. Rozmaryn czasami nazywa się zielem studenckim, bo działa pobudzająco i rozjaśnia w głowie. Girlandy z niego wkładali na głowy uczeni greccy, aby dopomóc pamięci. Szekspirowi i innym kojarzył się z pamięcia i wiernością, a w Australii nosi się go dla upamiętnienia poległych na wojnie.

Zakup i przechowywanie: 

Świeże pączki rozmarynu powinny mieć mocne, giętkie pędy i liście, które łatwo nie opadają. Przechowywać zanurzony w zimnej wodzie i zużyć w pięć do sześciu dni. Suszone ziele nalezy trzymać w szczelnym szklanym pojemniku z dala od światła.

Przygotowanie i zastosowanie: 

Suszone liscie rozmarynu są kruche i nie miękną w gotowaniu, wiec dobrze jest je pokruszyć przed dodaniem do placków i knedli. Świeży rozmaryn jest tradycyjnym dodatkiem do mousaki i pieczonego jagnięcia. Jego pikantny korzenny smak ożywia jarzyny takie jak bakłażan (oberżyna), cukinia, dynia i kapusta, a siekanych listków uzywa się  do sosów do makaronu, pasztetu i terrine.

Kategoria: