Szałwia lekarska

Opis: 

Sakvia officinalis

Podkrzew do 90 cm-1 m wysokości, o kanciastych, zdrwniałych pędach. Długie, spiczaste liście mają zdrewniałą strukturę, zielonkawoszary kolor i korzenny, ostry aromat. Jesienią wzdłóż szczytowych partii ulistnionych galązek rozwijają się kolorowe kwiaty.

Zdjęcie: 

szałwia

Pochodzenie i dzieje: 

Uważana za roślinę leczniczą w starożytnej Grecji i Rzymie, szałwia miała jakoby przedlużać życie. Znajdowała sie w spisie ziół uprawnych Karola Wielkiego w IX w., a po sprowadzeniu jej do Chin zyskała tam wielką popularność - Chińczycy używali jej dla wspomagania pamięci. W XVII w. gotowi byli dawać za liście szałwi czterokrotnie więcej herbaty. W późniejszych stuleciach szałwia stała się popularną przyprawą, zwłaszcza do farszów do wieprzowiny i dziczyzny.

Zakup i przechowywanie: 

Świeżą szalwię można trzymać do 6 dni zanurzoną w zimnej wodzie, a suszone liście kupować w całości, "starte" (pokruszone) albo sproszkowane, starte są tu bardziej aromatyczne. Przechowywać w szczelnym pojemniku.

Przygotowanie i zastosowanie: 

Szałwia jest naturalną przeciwwagę dla pokarmów pożywnych i tłustych, dlatego też tradycyjnie dodaje się ją do farszów do wieprzowiny, gęsi i dziczyzny. Z majerankiem i tymiankiem wchodzi w skład mieszanek ziołowych. suszona jest bardzo ostra i należy jej używać trzy razy mniej niż świeżej. Niewielką ilość można dodać do chleba ziołowego czy czosnkowego, dobrze sie też nadaje do potraw z sera i jajek.

Kategoria: