Cząber ogrodowy

Opis: 

Satureya

W ogródkach przydomowych chętnie uprawia się cząber zimowy, bo to bylina lecz do celów kulinarnych lepszy jest pikantniejszy, lekko pieprzny smak cząbru ogrodowego, zwłaszcza suszonego. Cząber zimowy to sztywny, zwarty krzew o małych dwuwargowych białych kwiatach kwitnących późnym latem i jesienią. Jego lśniące liście, cienkie i wąskie mają około 12 mm długości. Liście cząbru ogrodowego są dłuższe i miększe, brązowozielone, a jasnoróżowe kwiaty rzwijają się w tym samym czasie co u odmiany odmiany zimowej. Cząber ogrodowy wysiewa się obficie i łatwo wschodzi, ma smukłe, proste i kruche łodygi.

Zdjęcie: 

cząber

Pochodzenie i dzieje: 

Ze wschodnich rejonów obszaru śródziemnomorskiego i południowo-zachodniej Azji cząber rozprzestrzenił się na inne tereny, na suche wapienne gleby i skaliste zbocza górskie. Ogniś uchodził za afrodyzjak - zielnik Banckego stwierdza: Zabronione jest używanie go w dużych ilościach do mięs, bo pobudza do rozpusty." Cząbru jako przyprawy używano już 2000 lat temu, a do Europy i Brytanii przybył  z Rzymianami. Niemcy nazwali go "zielem fasolowym", bo tak dobrze pasuje do zielonej i suszonej fasoli.

Zakup i przechowywanie: 

Cząber najczęściej spotyka się suszony i zmielony, co jest wygodne, bo cały liść po ususzeniu robi się bardzo twardy. Mielenie ziół przyśpiesza jednak ulatnianie się zapachu. Zawsze przechowywać w szczelnych, zakręcanych, szklanych słoikach.

Przygotowanie i zastosowanie: 

Obu odmian cząbru używa się tak samo. Ogrodowy jest składnikiem fines herbes, a drobno posiekane listki pasują do wszelkiego rodzaju gotowanej fasoli podawanej ze stopionym masłem czy z sosem śmietankowym. Cząber ogrodowy dodany do tartej bułki, subtelnie podkreśla smak droiu, panierowanej wieprzowiny, cielęciny i owoców morza. Może zastąpić pieprz, kiedy chce się uzyskać łagodniejszy, inny smak.

Kategoria: