Szczaw tarczolistny

Opis: 

Rumex scutatus

Roślina trwała rosnąca w gęstych kępach jak szpinak. Szerokie, owalne liście w kształcie tarczy mają około 15 cm długości i 8 cm szerokości i czerwone łodygi. Małe zielonkawe kwiaty rozwijają się w lecie blisko szczytu i po obu stronach długich, szkarłatnie pręgowatych łodyg.. Szczaw ma gorzki, lekko kwaskowaty smak, a młode liście leciutki zapach cytryny.

Zdjęcie: 

szczaw

Pochodzenie i dzieje: 

Szczaw, rodem z południa Francji i środkowej Europy, jest blisko spokrewniony z innymi szczawianami. Egipcjanie i Rzymianie jedli go, aby złagodzić skutki niektórych ciężkich pokarmów. Na wyspy brytyjskie szczaw sprowadzono zapewne w 1596 r. Nazwa pochodzi od greckiego słowa "kwaśny".

Zakup i przechowywanie: 

Szczaw taczolistny pięć do sześciu dni zachowuje świeżość w lodówce, zanurzony w wodzie, a cztery do sześciu tygodni ciasno zawinięty w folię i zamrożony.

Przygotowanie i zastosowanie: 

Najchętniej jada się szczaw gotowany jak szpinak, z roztrzepanymi jajkami, z masłem lub śmietaną dla złagodzenia ostrego smaku. Popularna jest zupa szczawiowa, a biały sos z siekanym szczawiem to pyszny dodatek do drobiu, klopsików z ryb i gorących gotowanych kartofli. Szczaw jest niezwykły w omletach i można go używać do zielonej sałaty. Podobnie jak szpinaku, nie należy gotować szczawiu w aluminiowym garnku.

Kategoria: